Griepfiscalisten.pngKOP-BNDS-NL2010.pngUTS.jpglogo addvo.pngludo aaarts logo.jpgricoh_Imagine-Change-logo_RGB-97pix (PNG).png

Raboronde van Weststad - Oosterhout

Echt Hollands weer, ofwel harde wind en lekkere regen. Maar ja daardoor wel wat minder deelnemers. Bij de 50+ gingen 14 mannen van start. De winst ging naar de solo aankomende Kees van de Sande. Bij de 50- namen 23 mannen deel waarbij een lokale wedstrijd namelijk het kampioenschap van de Amerstreek binnen de Raboronde van de Weststad werd gereden. Afgetekende winnaar werd Wim Hofstede die daarmee ook kampioen van de Amerstreek 2016 werd. Bij de amateurs stonden 19 vertrekkers klaar. Winnaar werd Jelle Veraart (Snelle Jelle)

50+

Uit de start was het Johan Pemen die er direct van door ging. Hij sloeg een gat van 35 seconden en pakte diverse punten voor de leidersprijs. Het peloton liet een beetje begaan, misschien wel een beetje te veel. Frans van Teteringen moest de groep als eerste laten gaan, Davy Mertens kon het tempo ook niet volgen en zelfs Menno Grootjans die meestal prima kan volgen, liet het voor wat het was. inmiddels was het al een poosje droog, maar de dreiging van een natte bui bleef onverkort. Johan Pemen zag na 12 ronden in, en dus nog 27 ronden te gaan dat hij toch wel een muis voor de kat was. Hij liet zich dan ook weer inlopen, om misschien later nog eens toe te slaan. Grutto competto zeggen ze dan op z’n Italiaans. Kees van der Sande probeert om weg te komen. Tevergeefs, vervolgens Walter Koster die tevens een puntje voor de leidersprijs sprokkelt. Maar die lijkt al vergeven aan Johan Pemen. Het was nog steeds droog, maar de wind woei hard schuin over het parkoers. Met nog 21 ronden te gaan waren het Walter Koster en Johan Pemen die een kleine voorsprong namen. Zat hier meer in? Ja, maar toch wist Jack de Klerck het gaatje te dichten en nam in zijn slipstream de rest mee. De volgende slachtoffers van deze tempoversnelling waren Rene van den Broek en Ronny van Tetering, maar die wisten toch weer aan te sluiten. De vermoeidheid begon door te wegen. Met nog 17 toeren te gaan en een flinke bui waren het Marcel Lambregts, Walter Koster, Jack de Klerk, Johan Pemen en Kees Raats die er tussenuit knepen. Kees van der Sande wist nog net aan te sluiten. Zes leiders met nog 16 toeren te doen en een groepje van 5 daarachter op inmiddels gepaste achterstand met daarin Rene Haast. Naar verwachting zou de sprint wel eens kunnen gaan tussen de rappe Jack de Klerk en Johan Pemen. Maar zou Kees van de Sande het wel op een sprint laten aankomen? Kees Raats wist nog de laatste premie te pakken, alsmede een puntje voor de leidersprijs, maar daardoor was het juist Johan Pemen die er met de leidersprijs van door ging, althans als hij de wedstrijd reglementair zou uitrijden. Walter Koster maakte wel een goede indruk, zou hij nog wat van plan zijn? Melding dat Ronny van Tetering de koers noodgedwongen moest beëindigen met een lekke band. Met nog drie ronden begon Johan Pemen zich weer te laten zien. Even doortrekken, alles op een lint maar nog niet los. En ja hoor daar was hij met twee toeren Kees van der Sande. Hij had 50 meter voorsprong. Met ingang van de laatste ronde had Kees van de Sande zijn voorsprong verder uitgebreid en hij won dan ook door solo aan te komen. In de sprint voor de tweede plaats bleef Marcel Lambrechts Walter Koster voor. De vierde plek en de leidersprijs gingen naar Johan Pemen. Kees Raats werd 5e voor Jack de Klerk. In de sprint om de 7e plek was het Ton van Korven die Rene Haast voor bleef.

50-

Een kopie van de 50+? Hier was het namelijk Wim Hofstede die na een ronde het peloton z’n hielen liet zien. Liet ook hier het peloton begaan? Na 12 toeren en nog 27 te gaan had Wim nog steeds een comfortabele voorsprong van zo’n 40 seconden. De regen kwam nu weer met bakken uit de hemel. Dit stond in schril contrast met de warme en zonnig Zuid Amerikaanse klanken die uit de speakers schalden. Rio de Weststad! Niels Ooms uit het Belgische Arendonk (bekend van Rick van Steenbergen) toonde zich aan de kop van het peloton maar kon ook niet voorkomen dat Wim Hofstede inmiddels een halve ronde voorsprong had gepakt. Met nog 19 ronden te gaan splitste zich een groepje af van 7 renners, maar een ronde later werd de voorsprong weer teniet gedaan. Wim Hofstede had zich inmiddels verzekerd van de leidersprijs en bleef onverstoord doormalen. Tom van de Peer en Niels Ooms ontsnapten op hun beurt uit het peloton en sloegen een gaatje van 22 seconden. Wim Hofstede keek inmiddels tegen de achterkant van het peloton aan en het was een kwestie van tijd dat hij het peloton zou dubbelen hetgeen ook even later gebeurde. De laatste premies werden verreden hetgeen nog tot enige discussie leidde binnen de jury. Want moest Wim Hofstede nu wel of niet meesprinten in het peloton terwijl hij dat peloton al op een ronde had gezet? Inmiddels had Wim Hofstede zich op kop van het peloton genesteld zodat het tempo dermate strak bleef dat Tom van Peer en Niels Ooms niet ook het peloton op een ronde zouden zetten en dus weer zouden aansluiten. De sprint van het peloton in een pittige bui werd een prooi voor Marcel de Lyon die Marcel van der Griend naar de 5e plaats verwees. Afgetekende winnaar werd Wim Hofstede die solo over de streep kwam. In de plenzende regen werd Tom van Peer tweede en Niels Ooms derde. Kampioen van de Amerstreek werd niet voor de eerste keer Wim Hofstede. Marcel de Lyon werd tweede en Wim de Vos derde.

Amateurs.

Dit keer geen enkeling die het probeert maar na 7 ronden een viertal, Jelle Veraert, Guus de Grauw, Roel van Gameren en Victor van Buuren. Door het hoge tempo en waarschijnlijk iets meer voorzichtigheid in de natte bochten moest Victor van Buuren de medevluchters laten gaan. Hij liet zich terugzakken in het peloton. Inmiddels scheen de zon volop en was het Jeroen Luijks (inmiddels woonachtig in Nijmegen) die de achtervolging op gang probeerde te krijgen naar de drie leiders. De voorsprong van de drie leiders schommelde op een gegeven moment rond de 40 seconden, ofwel een straatlengte volgens Toon Schrauwen, een van de organisatoren. Alex Masseurs, winnaar van de laatste editie van de zomercompetitie, was inmiddels uitgevallen. Jurgen Verbocht en Jeroen Luijks allebei van team Star hadden zich los gemaakt uit het peloton en probeerden gezamenlijk het gaatje van 40 seconden naar de koplopers te dichten. Het peloton volgde inmiddels op 23 seconden en lange tijd bleef dit zo, ofwel een status quo. Nog negen ronden op de klok en weer brak er een heerlijk plensbui los die de overgebleven renners teisterde. Opeens kwam Jelle Veraert alleen over de streep op afstand gevolgd door z’n ploegmaat Guus de Grauw die inmiddels ook Roel van Gameren los had gereden. Maar Roel wist Guus weer terug te pakken maar moest vervolgens het kopwerk alleen doen want ploegenspel speelt ook al bij de amateurs. De sprint van het peloton voor de 6e plek werd gewonnen door Wim van Roey voor Rick de Vree. Guus de Grauw probeerde nog in een alles of niets poging om zijn ploegmaat te achterhalen maar dat feest ging niet door. Jelle Veraert hield stand en ging solo over de meet. In de sprint voor de tweede plaats hielen Guus de Grauw de moegestreden Roel van Gameren achter zich. Jurgen Verbocht werd 4e en Jeroen Luijks 5e. Opmerkelijk was dat van de eerste 5 e 4 uit het Team STAR uit Princenhage kwamen. Proficiat.

De volgende koers is Teteringen. Let op we starten dan een half uurtje eerder!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
  •  BWF 50+ Kampioen 2016 

     Deijkers

             Niky Deijkers

     
  •  BWF Amateur Kampioen 2016

    De Vos

             Niels de Vos

     
  •  BWF 50- Kampioen 2016

    Overtoom

       Valentijn Overtoom